Anton en Wout zijn een echte Suzuki-familie:
“Het is geweldig om de auto te rijden die mijn vader vroeger ook had.”
60 jaar Suzuki in Nederland - Suzuki Stories: Anton en Wout Stevens
Suzuki bestaat 60 jaar in Nederland. Dat is 60 jaar aan bijzondere verhalen. Zoals dat van Anton en Wout. Wout heeft de liefde voor Suzuki auto's overgenomen van zijn vader. Lees hun Suzuki Story.
Anton Stevens stuurde ons een sfeervolle foto van twee generaties Suzuki, gebroederlijk naast elkaar in het bos. Het plaatje deed ons een beetje denken aan een familieportret, met de Samurai als “senior-Suzuki” en de Jimny als de “junior”. Anton, wat is het verhaal achter deze foto?
“De foto is gemaakt op de Veluwe bij Brummen, niet ver van ons huis. Ik was met mijn Jimny op pad toen ik ineens mijn zoon Wout met zijn Samurai tegenkwam. Het grappige is dat Wout nog thuis woont. We wisten niet van elkaar dat we allebei met onze Suzuki’s op pad waren en kwamen elkaar dus puur toevallig tegen. We vonden het zo leuk dat we naar deze mooie plek zijn gereden en daar deze foto’s hebben gemaakt.”
Wat leuk, we hebben dus een dubbel familieportret: de familie Suzuki en de familie Stevens…
Wout: “Ja, ik ben dus ook Suzuki-fan. Toen ik achttien was, zocht ik naar een eerste auto. Ik hield van terreinauto’s, maar ik dacht dat die onbetaalbaar waren, dus was ik op zoek naar een simpel autootje. Toen liet mijn vader mij foto’s zien van de Suzuki Samurai die hij vroeger had. Ik vond het meteen een geweldige wagen en vervolgens zijn we samen op zoek gegaan. Na een tijdje vonden we een leuke Samurai. Bij de proefrit dacht ik: waar begin ik aan? Zo’n oude Samurai is natuurlijk lawaaiig en niet zo comfortabel. Maar ik had de hele tijd een smile van oor tot oor.”
Anton: “Hij heeft het niet van een vreemde. Bij mij ging het precies zo. Ik was achttien en wilde graag een eigen auto. Ik had Suzuki al op het oog, maar ik had niet genoeg geld voor een jonge Samurai. Na wat zoeken vond ik een oude LJ80. Wist je trouwens dat LJ staat voor Light Jeep? Mijn eigen vader vond dat trouwens helemaal niets, want de hele onderkant was weggerot. Maar ja, in die tijd – we hebben het over de vroege jaren tachtig – bestond APK nog niet, dus kocht ik de LJ80 en knapte hem zelf op. Ik was helemaal verliefd op die auto, maar ik moest hem weer verkopen toen ik in militaire dienst ging.”
Ben je Suzuki sindsdien trouw gebleven?
“Jazeker. Sinds die LJ80 heb ik een stuk of zeven Suzuki’s gehad. Ik ben één keer overgestapt naar een ander merk, maar ik keerde al snel weer terug. Tegenwoordig rijd ik dus deze knalrode Suzuki Jimny uit 2002. Hij ziet er nog heel goed uit. Net als de auto van Wout trouwens, maar die heeft hij helemaal zelf overgespoten.”
Wout: “Ik ben daar een hele zomer mee bezig geweest. Na mijn werk ging ik ‘s avonds aan de slag met schuren en spuiten. Ik heb mijn Samurai groen met zwart gespoten – ik vind het leuk om een ouderwetse auto in een nieuw jasje te steken. Mijn vader zit meer op de techniek, ik op het uiterlijk. Maar het mooie is: we hoeven niet veel te sleutelen, want mijn Samurai heeft simpele, betrouwbare techniek. Als er eens wat moet gebeuren is het vrij gemakkelijk, omdat je overal goed bij kunt. Bovendien slijt mijn Samurai nauwelijks. Ik gebruik hem niet voor het terreinrijden, want dat vind ik zonde – ik wil ‘m zo netjes mogelijk houden. Als je eenmaal een beetje liefde in zo’n auto hebt gestopt, dan doe je hem niet zo snel meer weg.”
Jullie zijn echt een Suzuki-gezin! Hebben jullie nog een tip voor vaders of moeders die de passie ook willen doorgeven?
Wout: “Mijn vader straalt echt liefde voor die auto’s uit. Dat springt op een gegeven moment vanzelf over. Hij liet regelmatig foto’s zien van de Suzuki’s die we vroeger hadden en ik vond het geweldig om zelf de auto te rijden die hij vroeger ook had. Moet je nagaan: ik ben geboren in 2003, en mijn Samurai is van 1994!”
Hebben jullie eigenlijk nog wensen op Suzuki-gebied?
Wout: “Misschien kopen we er ooit nog een wat oudere Vitara bij, die we dan samen opknappen – mijn vader de techniek, ik het uiterlijk. Een Vitara van de eerste generatie, de ‘Sidekick’, lijkt ons wel wat. Dan hebben we het iconische trio uit die tijd compleet. Maar eigenlijk heb ik mijn droomauto al: mijn Samurai!”
Anton vult aan: “De Jimny met lange wielbasis vind ik erg leuk. Dat model is helaas niet in Nederland leverbaar. In Duitsland is-ie wel verkocht, maar zo’n auto zelf importeren is best wel wat gedoe natuurlijk. En als we in de toekomst moeten overstappen op een elektrische auto, dan hoop ik dat Suzuki tegen die tijd een retro-model maakt dat lijkt op de modellen van vroeger. Dat lijkt me echt fantastisch!”
