‘Ik wist gewoon: deze motor moét ik hebben!'
Petra verloor haar hart aan de Suzuki GSX-S1000GT
60 jaar Suzuki in Nederland - Suzuki Stories: Petra Peperkamp
Suzuki bestaat 60 jaar in Nederland. Dat is 60 jaar aan bijzondere verhalen. Zoals dat van Petra Peperkamp, die 30 jaar na haar eerste Suzuki motor helemaal verliefd werd op de GSX-S1000GT. Lees haar Suzuki Story.
In 1992 kocht Petra Peperkamp haar droommotor: een Suzuki GSX600F. Zij stopte met motorrijden, maar bijna dertig jaar later sloeg de vonk opnieuw over, ditmaal op de Suzuki GSX-S1000GT. Het bloed kruipt blijkbaar waar het niet gaan kan.
“Dat klopt. Ik heb lang niet gereden, maar zes jaar geleden begon het weer te kriebelen. Ik ben toen teruggegaan naar de Suzuki-dealer waar ik begin jaren negentig mijn eerste motor had gekocht: Hoegee Suzuki Center in Afferden. Die moeten jullie echt noemen in het verhaal hoor; ik ben zó blij met de fijne service die ze bieden… Maar goed, in de showroom stond dus een Suzuki V-Strom 650. Ik zag hem staan en dacht: ja, ik begin weer met rijden! Ik heb twee jaar met veel plezier op de V-Strom gereden, maar toen brachten jullie de GSX-S1000GT uit. Ik kreeg precies hetzelfde gevoel als destijds, met mijn eerste motor… Ik was op slag verliefd. Ik heb Hoegee gebeld en de motor uit de folder gekocht. De GSX-S1000GT was nog niet eens leverbaar. Ik had hem nog niet eens in het echt gezien, laat staan dat ik ermee had gereden. Maar ik wist gewoon: deze motor móést ik hebben.”
Het klinkt alsof het meteen weer raak was. Vertel eens iets over je passie voor jouw Suzuki?
“Ik rijd inmiddels op mijn tweede GSX-S1000GT. Dat zegt misschien wel genoeg. Ik val echt op het design; ik vind het zo’n beeldschone motor. Alleen al die blauwe kleur… Ik kan het niet goed uitleggen, maar hij maakt me zó blij. Als ik opstap, is het net alsof er een stekker in het stopcontact gaat. Je bent helemaal één met je motor. Ik heb jaren paardgereden en met deze Suzuki is het net als met sommige paarden: soms heb je gewoon een klik. Het is echt pure emotie.”
De GSX-S1000GT wordt vaak geprezen om zijn combinatie van comfort, kracht en sportiviteit. Herken je dat?
“Dat herken ik zeker. Mijn GSX-S1000GT rijdt geweldig, stuurt strak en heeft veel koppel. Ik rijd regelmatig in de bergen, dat gaat zó gemakkelijk. Ik vond het in het begin best spannend om van mijn V-Strom met 650cc over te stappen naar de zwaardere GSX-S1000GT. 1000cc is niet niks, weet je. Maar de GSX-S1000GT levert zijn vermogen met veel gemak en souplesse. Hij is helemaal niet ‘happig’ zoals sommige zware motoren kunnen zijn. Als je een keer het gas opentrekt, hang je niet meteen in een boom; ik voel precies aan waar de grenzen liggen. Eigenlijk zou ik wel weer een nieuwe GSX-S1000GT willen, want er staat inmiddels alweer 45.000 kilometer op de teller.”
Zo te horen pak je het rijden na al die jaren zonder motor weer fanatiek op.
“Dat is inderdaad zo, haha. Ik rijd regelmatig gidsweekenden. We rijden dan met een hele club een mooie route door bijvoorbeeld Duitsland. Ik rijd voorop; vandaar de naam gidsweekenden. Ik vind het ontzettend leuk om te doen en om samen met andere motorrijders te genieten van onze passie. Ik rijd het liefst in het buitenland. Ik zit vlak bij de grens; de Eifel is maar drie uur rijden, dus als we zin hebben, pakken mijn vriend en ik de motor en gaan we een weekend op pad. We doen dat tegenwoordig echt zo vaak als we kunnen. Het leven is kort, dus je moet er lekker van genieten.”
Je klinkt als een gepassioneerde motorrijder. Waarom ben je destijds eigenlijk gestopt met rijden?
“Het was bij ons in de familie niet de vraag óf je ging motorrijden, maar wanneer. Mijn vader was motorrijinstructeur. Als meisje van zes stond ik op de hoek van de straat te wachten tot hij thuiskwam van zijn werk. Ik mocht dan voor op de tank een klein stukje meerijden. Niemand was dus verbaasd dat ik op mijn achttiende meteen mijn motorrijbewijs wilde halen. Het was begin jaren negentig nog best apart dat je als jonge vrouw motorreed, en dan had ik ook nog die opvallende Suzuki GSX600F. Als ik ermee door het dorp reed, wist iedereen: ha, dat is die van Peperkamp. Maar ja, je weet hoe het kan gaan in het leven: ik werd ouder, kreeg een baan en mijn interesse verschoof naar het paardrijden. Na zes jaar heb ik mijn GSX600F verkocht.”
Kun je eens wat meer over die Suzuki GSX600F vertellen, Petra?
“Achteraf was het een redelijk zware motor, zeker voor iemand die net haar rijbewijs had. Maar ik vond hem zo mooi… het was liefde op het eerste gezicht, net als met mijn huidige Suzuki. Ik viel direct op het design. Ik was er ontzettend zuinig op. Ik ben er een keer mee op vakantie naar Noorwegen gegaan, samen met een groep jongens die ik had leren kennen van een andere motorreis. We hadden allemaal sportieve motoren; het was echt supergaaf. Er bleken in Noorwegen best nog wat onverharde wegen te zijn. Ik was als de dood dat de kuip van mijn Suzuki zou beschadigen, dus ik plakte hem helemaal af met tape, zodat opspattend grind geen schade kon aanrichten. Iedereen lachte me uit, maar na de eerste dag kwamen al die mannen vragen of ik misschien wat extra tape bij me had, zodat zij hun motoren ook konden beschermen, haha. Dat rijden over onverharde wegen ging trouwens prima met mijn Suzuki; ik heb tijdens die ritten menig offroad-rijder ingehaald.”
Is er iets dat jij aan de lezers meegeven over het motorrijden?
“Het verkeer is veranderd, dus wees op je hoede. Sommige elektrische auto’s trekken net zo snel op als een motor, en daardoor zitten automobilisten en motorrijders elkaar soms in de weg. Maar mijn belangrijkste advies is toch wel: stel je passie niet uit tot later, maar geniet er nu van. Maar geldt dat eigenlijk niet voor alles in het leven?
