Oefenrace #2: Vooruitgang!

1 November. Over precies 379 dagen start de Baja 1000 2027. Ben ik er klaar voor? Nee, nog lang niet. Maar na maanden van vallen en opstaan is de verbetering voelbaar. Waar mijn eerste race een keiharde reality check was, gaf de tweede me hoop. Eindelijk kon ik me meten met de echte enduro’s — nou ja, enigszins in ieder geval.

De DXCS Markelo is een bijzondere in de Dutch Cross Country Series. De race bestaat overwegend uit singletracks en wordt gekenmerkt door krappe bochten, sneaky boomwortels en de beperkte ruimte om in te halen. En na twee uur vrije training en honderden dikke noppenbanden die over de paden raasden, begonnen die singletracks er al behoorlijk gehavend uit te zien.

Net als de vorige race heeft ook de DXCS Markelo een Le Mans-start. Elke rijder stelt zich achter zijn motor op en zodra de vlag valt, sprint je ernaartoe om zo snel mogelijk weg te komen. Omdat het parcours vanaf de start direct de singletracks in dook, besloot ik me achteraan op te stellen. Omringd door lichtere en krachtigere enduro motoren, verwachtte ik dat ik een extra obstakel op het parcours zou zijn. Maar niets bleek minder waar. Want juist in de singletracks doet de DR-Z4S het ontzettend goed.

Direct in ronde 1 belandde ik in mijn eerste gevecht. Op een aantal punten splitst het parcours zich op in een kortere, moeilijkere route, of een langere, makkelijkere. Als je de obstakels meester bent, zijn de kortere routes aanzienlijk sneller, maar het risico op fouten en crashes is vele malen hoger. Onze paden kruisten elkaar precies aan het einde van zo’n splitsing. Omdat hij uit de moeilijke shortcut kwam, liet ik hem voor. Die ga ik nooit bijhouden, dacht ik. Maar eenmaal achter hem ging dat makkelijker dan gedacht.

In de singletracks zat ik dicht achter hem en had ik meermaals het gevoel dat ik hem zelfs zou kunnen inhalen. Helaas was mijn start wat rommelig geweest — lees: door een vertraagde start stond ik te dromen — en had ik mijn goggles nog achterstevoren op mijn helm. In de singletracks maakte dat niets uit, maar op de open akkers gooide zijn achterband zoveel zand in mijn ogen dat ik geen andere keus had dan hem te laten gaan en mijn goggles goed te zetten.

Jammer, maar geen ramp. Dit eerste gevecht liet me zien dat ik qua snelheid mee kon komen en dat gaf mijn zelfvertrouwen een enorme boost. Deze race duurt 2 uur. Er was dus nog genoeg tijd om te vechten voor een goede plek. Snel koos ik mijn volgende doelwit en zette de achtervolging in.

Voor mijn gevoel vloog ik over de baan. Gas open uit de bocht, afremmen op de motor voor de volgende bocht om direct na de apex weer gas te geven. Staan waar de wortels het pad grof maken, en in de lange haarspeldbochten snel zitten en het gewicht naar voren gooien.

Dankzij de lichte koppeling is de motor goed te doseren in de krappe stukken, en door de actieve houding laat die zich heerlijk rond smijten — waarmee ik niet wil zeggen dat ik dit daadwerkelijk kan, maar zo voelt het wél.

Binnen een halve ronde had ik mijn volgende doelwit ingehaald. Easy peasy, dacht ik. Maar het gevecht zelf bleek een stuk moeilijker en duurde de rest van de race. Over en weer kwamen we elkaar voorbij. Op de singletracks was ik sneller, maar op de open vlaktes trok hij juist weg.

Ik zal niet verklappen wie er heeft gewonnen. Wel kan ik je vast vertellen wat mijn grootste zwakte is. Na twee uur racen en vier uur rijden inclusief de vrije training kwam ik uitgeput en verkrampt over de finish. En toen kwam de reality check van deze race. 

“En dit dan 48 uur, jongen”, zei mijn vriend en mentor Erwin lachend, terwijl ik moeizaam van mijn motor stapte. Hij heeft gelijk. Als ik de Baja 1000 wil uitrijden, moet mijn conditie fors omhoog. Nu mijn rijvaardigheden zijn verbeterd en ik me qua snelheid enigszins kan meten met de enduro’s, is mijn uithoudingsvermogen het grootste obstakel. Ik heb grote plannen voor het voorjaar en wil 2027 sterk beginnen. Dus, werk aan de winkel.